۴ روزه شده بودم که ... هنوز زمین برام ناآشنا و غریب بود ... نمیدونم اول روحم متولد شد یا جسمم ... اما به هر حال فقط برای جسمم اسم گذاشتند ... بخاطر همین بی قیدی بزرگترا من نمی دونستم روحم رو با چه اسمی صدا کنم تا هر وقت میخوام حاضر بشه ... روح منم همیشه بدون اجازه می پرید وسط صحنه و همین ظهور ناگهانی بعضی وقتا دچار دردسرم میکرد. از خاطرات اونروز چیز زیادی برام نگفتن ... فقط میدونم خیلی خیلی ریز و ضعیف بودم! اونقدر که اونا باصطلاح نمی تونستن منو " قنداقی" کنن!  به نقل قول از مامانی تپله جوجه اردک زشت بودم (حالا بماند که مامانیم همچنان امیدوارم به فضل و رحمت الهی بود تا شاید یهویی بشم شبیه یه قوی زیبا ) ... 

۴ ماهه شده بودم که ... هنوز هیچ فرجی حاصل نشده بود و من همون شکلی بودم و مامانیم همچنان با اذکار و ادعیه ی فراوون متوسل و متوکل ... 

۴ ساله شده بودم که ... ماکارونی رو خیلی دوست داشتم ... عاشق ماهی و گنجیشک بودم ... سه چرخه سواری رو دوست داشتم ... شیطون بودم و صد البته خواستنی ...

۱۴ ساله شده بودم که ... همه متفکرانه میگفتند: آهااااا کم کم داره شکل آدما میشه ! من نمیفهمیدم چرا انقدر براشون این قضیه ی آدم شدن جالب بود ... آخه من اصلا دلم نمیخواست شبیه آدما باشم ... به هر حال اهل مطالعه بودم اساسی ...

۲۴ ساله شده بودم که ... دو تا گل یاس بهشتی ۵ ساله داشتم که خدای مهربون بهم جایزه داده بود ( ناگفته نمونه که اونا هم شبیه جوجه اردک زشت بودند و البته من کاملا امیدوار که حتما به قو تبدیل خواهند شد )

۳۴ ساله شده بودم که ... ماشالله ماشالله اندازه ۷ تا مرد کار میکردم ... ( البته وضعیت مملکت بهتر از حالا بود ... قربونش برم با اینکه زمان زیادی از اون موقع نمیگذره اما همه چیز زیر و رو شده انگار )

حالا ۴۰ ساله شدم ... 

این خیلی مهم نیست که شبیه قو نشدم ... فکر میکنم حالا دیگه برای خودم همون خانومی شدم که آقا جونم آرزو داشت ، یه خانومی که مجموعه ای از ۴ و ۱۴ و ۲۴ و ۳۴ سالگیش در اون جمع شده ! ...

اما اینکه ۴۴ سالگیم کجا هستم ؟ روی زمین یا تو آسمون ! نمیدونم ...

چقدر روز قشنگیه ۲۸ خرداد ... خدا میدونه !

شقایق خانومی تولدت مبارک