بال ترمه ای پروانه

شال بابا سبز است

hura — Fri, 30 Oct 2009 01:39:18 GMT

" به حرم رهم ندادن " که "تو در برون چه کردی که درون خانه آیی"؟

دلم بازم سوخت آقا ... دلمُ سوزوندن آقا ... گفتن این جاها یه مرامی میخواد که تو نداری ... همونجا نشستم! پشت در ... گفتم وصف العیش نصف العیش! همین که بو بیاد ، بوی حرمت بسه ... اما از مشهد تا تهران ... وای چقدر راهه ! آدما هی اومدن سیخونک زدن که داریم میریم ... بغضم گرفت! نه که حسودیم بشه ها ... نه ! دلم بیشتر پر کشید . پشت در ...انگاری خوابم برد.

ولوله ای شد انگار ... صدای آدما می پیچه تو گوشم ... آقا ... آقا ... چی شده ؟ بلند شم ؟ بشینم ؟ میترسم بلند شم ... میترسم این آدمای با مرام بگیرن منو بندازن اونور. سرم ُ میندازم پایین ... من یه مورچه م ... له میشم زیر پای آدم بزرگا ...

دلم میگه چیکار کنیم؟ ... میگم: صبوری ... صبوری! ببین من منتظرم ! ... دلم میگه: پس منم منتظرم ...

دل من اندازه ی دل یه مورچه س ... اگه با دنیای آدم بزرگا حسابش کنیم ؛ دل من اندازه ی دختر بچه های 4 ساله س ... گریه شم مثل اوناس!

بهش میگم : بسه دیگه اگه اینطوری بسوزی اونوقت من میشم بی دل!

دلم میگه : نیگا کن هر کسی از هر سویی به شتاب ... میل دلبر داره !

نگاه میکنم هیچکس نمونده باقی ! انگاری همه ی با مراما رفتن! همه جا ساکت شده ... نکنه اون موقع که هی آقا رو صدا میکردن ... آقا اومده بوده اونام شال آقا رو گرفتن و باهاش رفتن !

دلم میگه : دیدی حالا هی میگی صبوری کن ! ( غم عالم ریخته تو دلم ! دلم شده قد کوه ! انگاری داره میترکه از غصه! ) دستام و مشت میکنم میکوبم به در ... آقا آقا ... صدای من توی های های دلم ؛ گم میشه ... میگم : رام نمیدین آقا ؟ برم ؟ چشم ! خب میرم ! خب خیلیا گفتن که جای من نیست ! اما من اومدم ... گفتم شاید ... زیر لب زمزمه میکنم:

آمده ام که سر نهم عشق ترا به سر برم

گرتو بگوییم که نی ... نی شکنم شکر برم

اگه به من بگین نه ! اون نه رو هم مثل نی شکر سر دستم میبرم ... میبرم ُ ازش شکر در میارم ... مهم اینه که شما به من گفتید نه ...

دست ادب من کجاس پس ؟ میبینم روی قلب من مودب و به احترام ؛ منتظر مونده به امیدی که این درو باز کنن! میبینم هر تپش قلبم میگه : آقا میون هر تپش با تپش بعدی یه عالمه حرف نگفته با آقا ! بعد دوباره از سر ؛ به تپش که میرسن وا میسن و دوباره تپشا میگن آقا!

زیر لب نجوا میکنم : سلام به مشهد تو ... به حرم تو ... بیاین آقا من اومدم قلبم و بدم و برم ! ای وای من بی مرامم ! دلم که نیست!

انگاری دل ِ این در ِ حرم به رحم میاد. صدایی میکنه و باز میشه ؛ میگه : بیا ...

پس چرا من میلرزم انقدر؟ دل من دست میشکه به دیوارا و درا ... دلم ذوق کرده اصلا صبوری نداره، میگه :

سلام آقا ... سلام ... خوبی آقا؟ قربونت بشم ! قربون مهربونیت بشم ! قربون حرفات بشم ! قربون مامانت بشم ! قربون بابات بشم ! اصلا میدونی چیه آقا ؟ گفتن کلاغا رو راه نمیدن ! گفتم: خب میرم پر و بالم و تو گچ سفید میکنم ! رفتم این کار و کردماااا ... هیچ کاری نتونستم بکنم با این صدای غار غاری م ! آره آقا جونم گفتم یواشکی بیام بشینم پیش این کفترا ...

شدم اندازه ی دل کفترای حرمت آقا! نه ... کوچولوتر شده بودم ... از دل اونا هم کوچولوتر! شده بودم قد دل مورچه ... اصلا داشتم تموم میشدم آقا. گفتم حرم آقا کلاغ و کفتر که نداره ! خودم و زدم به دریا و اومدم ... گفتم آقا کرامت داره ... آقا مهربونه ... وقتی آقا به دل یه آهو نظر داره ...

دل من همینجوری داره میگه ! به درا و دیوارا دست میکشه و میره جلو ! بویی میاد. سرمو چپ و راست میچرخونم ... زبون من کو ؟

دلم میگه : آقا جان ... صدایی در من آمیخت : جان ِ آقا ...

مثل دختر بچه ی پا برهنه ی یتیمی که در جستجوی بابا بوده ! حالا ناز چشمای همون دختر و صفای دست بابا. اما چه جای نگاه کردن به آقا ! سرمو میندازم پایین! مثل همیشه با انگشتام بازی میکنم !

دلم میگه: ای کاش میشد از شما نوشت آقا ... ای کاش میشد به شما بگم بابا ...

گفتند : بنویس دختر جان ؛ بنویس! ...

و من حالا مینویسم:

بابا شال دارد

شال بابا سبز است .

...

hura — Sun, 25 Oct 2009 08:43:18 GMT

" با آن که آفریده شدست از جنون سرم ؛

تندیسی از سکوت و صبوریست پیکرم ؛

دارند سادگی مرا داد می زنند ؛

تصویر تار آینه های برابرم ... "

دو گل یاس بهشتی من

hura — Fri, 09 Oct 2009 02:28:18 GMT

سلام لیلای لیلی ِ مهربان

پیشتر از این گفته بودم : مهر آمد تا به زمین یاد بدهد که به اندازه ی دو رکعت مهر ورزیدن و مهربانی فرصت دارد ... مهر آمد که یادمان بیندازد که تو مهربانی و از مهربانیت امانتی به ما بخشیده و در دلهای ما گذاشته ای که با هم تقسیم کنیم ...

تو از همان ازل به من و همبازیان فرشته ام گفتی: بیایید ... و ما حلقه زدیم دور تو ... و تو اولین معلم ما بودی و هستی و خواهی بود ...

تو به همه ی ما گفتی: بیایید اینجا ... بازیگوشی نکنید؛ گوش کنید ... همه نشستیم ... تو هدیه ای داشتی برای ما ... آن را گذاشتی کنار حوضی با فواره های بلند و رفتی آنطرفتر ... بعضی هایمان بیشتر برداشتیم و بعضیهایمان کمتر ... تو زیر چشمی نگاهمان میکردی ...

و به ما گفتی: ابتدای این پاییز که به شما میبخشم مهر است ... مبادا گمش کنید ... مبادا روی خاک ببرید و آلوده اش کنید ...
بعضی از ما زود رفتیم و قسمت آخر حرف تو را نشنیدیم و مهرمان آلوده به خاک شد ... اما بعضی از ما نشستیم روی پاهای تو و خوب به حرف تو گوش کردیم ...

تو گفتی: چیزهای زیادی به شما میبخشم ... یکی از اینها نامش پاییز است ... من این را به شما میخشم ؛ ابتدای این پاییز مهر است ... بگیرید و ببرید؛ خوب نگاهش کنید ... کشف کنید ... و ما همه راهی شدیم برای کشف خیلی چیزها و درک پاییز و مهر !

لیلای لیلی عزیزم ! امروز هفدهم مهریست که تو از بلندای مهربانیت ؛ دو گل یاس بهشتی ؛ به من بخشیدی !! شکر این دو نعمت از زبان این « مورچه » خارج است ... « ایمان و سارا » این دو هدیه ی آسمانی و صمیمی با من ... این دو معصوم همیشگی که نجابت و غیرت از چشمان آسمانیشان همیشه بر دلم میتابد ...

لیلای لیلی صبورم ! ... این مادر از سرچشمه ای که تو به او بخشیدی هر روز آبشان میدهد ، چشمهایش را خورشید راهشان کرده و دلش را فرش زیر پایشان ... این دو گل را روی دلم نگه داشتم که مبادا خار به دلشان بنشیند ... بروی چشمم گذاشته ام که مبادا توی چشمهایشان شبنم و نمکی بنشیند ... ای جان این مادر به فدای دستهای صبور و زحمتکش این دو امانت ؛ که گاه میاندیشم اینان بیشتر از من امانتدارند ...

هر سال و هر ماه و هر هفته و هر روز به ثانیه ها نام این دو گل رو میبویم ... انگار برای من هر روز هفدهم مهر است ؛ تو گواهی بر کلام این مادر ، که چشمهای محجوب و دل مهربانشان را روی سر میبرم ؛ به ناز و به نیاز ... ناز و نیازم به تو برای حفظشان ... مبادا روزگار استخوانی در گلویشان بنشاند ... چقدر تو مهربانی بر من و بر ما ... از همان روز که مرا مادر نامیدی این مثلث ، نامش مثلث لیلایی شد ...

لیلای لیلی ناز ِ نگاه لیلاییت که حلاوت حضور ِ این دو هدیه ات را سالهاست بر جانم میکشم ... و خوب میدانم که این دو امانتی بر منند ... به شکرانه اش امشب دو رکعت نماز مهر و شوق گریه میخوانم و تسبیح هفت دانه ایم را هفت صد بار میگردانم ...

شکرا لله ...

امروز تولد دوقلوهای بهشتی منه

اسماء الله

hura — Fri, 02 Oct 2009 11:07:18 GMT

http://www.4shared.com/file/61938758/e21ae943/__-____.html?s=1

رحیم کریم ٌ عظیم علیم ٌ حلیم حکیم ٌ متین مهربان بخشنده بزرگ بزرگ دانا بردبار حکیم مستحکم

منان رحمانٌ فتاح غفار ٌ تواب رزاق ٌشهید نعمت دهنده مهربان گشاینده بخشنده توبه پذیر روزی دهنده ناظر

اللهم صل علی محمد و آل محمد ؛ یا مسلمین صلو علیه

اللهم صلی علی محمد و صحبه محمد ؛ یا مومنین صلو علیه

لطیف خبیر ٌ سمیع بصیر ٌ جلیل رقیب ٌ مجیب ای آگاه شنونده بینا با شکوه نگهبان اجابت دهنده

غفور شکورٌ ودود قیوم ٌ رئوف صبور ٌ مجید مهربان ای کسی در مجازات بندگان گناه کار شتاب نمیکنی والا آمرزنده ای کسی که عمل صالحان را پاداش میدهی دوستدار بندگان ای همه چیز به تو پاینده

اللهم صل علی محمد و آل محمد ؛ یا مسلمین صلو علیه

اللهم صل علی محمد و صحبه محمد ؛ یا مومنین صلو علیه

الله اکبر ؛ الله اکبر

لااله الا هو ؛ المالک القدوس نیست معبودی جز او ، او پادشاهیست منزه از هر عیب و نقص

الله اکبر ؛ الله اکبر - یا رحمن ارحم ضعفنا ای مهربان بر ناتوانی ما ترحم کن

الله اکبر ؛ الله اکبر - یا غفار اغفر ذنوبنا ای بسیار بخشنده گناهان ما را ببخش

الله اکبر ؛ الله اکبر - یا ستار عیوبنا ای پوشاننده عیب ها ؛ بدیهایمان را بپوشان

الله اکبر الله اکبر - یا معز اعز امتنا ای عزت دهنده بر عزت و شکوه امت ما بیفزا

الله اکبر الله اکبر - یا مجیب اجب دعانا ای اجابت دهنده دعاهای ما را اجابت فرما

الله اکبر الله اکبر - یا لطیف الطف بنا ای همه ی لطف و مهربانی ؛ ما رو از لطف و مهربانیت محروم نکن .

دارم میرم سفر ... بَدیامو ببخشید ! خوبیامو فراموش کنید ! ...

برای آناهیتا سعادت

hura — Mon, 28 Sep 2009 09:39:18 GMT

عزیزم آناهیتا

این دستهای مادری است که برای تو به دعا بلند شده ، نه من !

مادری که مرامش مرام شقایقیست ... آدمهای دردمند بیشتر این مرام را شناخته اند و تو حتما میشناسی ... دعای این مادر و بسیار مادران دیگر برای سلامتی جسم و زلالی بیشتر روح تو ...

برایت گفتم به بلند بالائی بالا بلندان اقتدا کردن، نگاهی زلال می‌خواهد و دلی دریايی . اگر چه در بضاعت این گنجشک سرماخورده نه از نگاه باران خورده خبری هست و نه از دل به دریا زدن اثری‌، ولی به کرامت بابا دل خوش کرده‌ام و نام مادریم ...

میبینی دستهای این مادر اول صبح که برای تو میخواست از دلش بنویسد دستش لرزید ... جان این مادر به فدای شما دخترکانی که اینچنین معصومانه از درد سخن میگویید ... امروز مدام و یکریز از چشمهای این مادر دریا ریخت ... به دلم که میرسد دوباره بخار میشود و برمیگردد توی چشمهایم ...

عزیز سر به زیرم ، باور این مادر چنین است که « لیلا زده ها » همیشه سربزیرند ، که در دنیای لیلا زده ها هیچ چشمی کنارت پرپر نمیشود ...

بیا بنشین توی دستهای این مادر ... بخواب نازم ...

لالایی میخوانم میبارم امروز ...

« لالایی » همان ذکر « لیلازدگی » مادرهاست آناهیتا ... و « لیلی » یعنی کسی که عاشقانه لالایی میخواند ...

برای سلامتی تو عزیزم و کسی که پیک حق شد و خبرم داد از تو ، هفت صد بار ، تسبیح هفت دانه ایم را به نام الله میگردانم ...

« خدایا نماز گریه ام را قبول کن ، من که چیزی ندارم »

ترا به چشم نمیشناسم ... اما خدای ترا به دل میشناسم ...

« اسم » مهم نیست ، « رسم » ترا دیدم ...

هفت بار زیر لب زمزمه میکنم ... « اللهم صل علی محمد و آل محمد و عجل فرجهم »

برای تو که هم عجیبی ؛ هم نجیب ...

hura — Sat, 26 Sep 2009 22:04:18 GMT

http://isurrender.persiangig.com/TRACK01__S.MP3

I get wings to fly ... Oh, oh … I’m alive … yeah

When you call on me ... When I hear you breathe

I get wings to fly ... I feel that I’m alive

When you look at me ... I can touch the sky

I know that I’m alive ... When you bless the day

I just drift away ... All my worries die

I’m glad that I’m alive ... You’ve set my heart on fire

Filled me with love ... Made me a woman on clouds above

I couldn’t get much higher ... My spirit takes flight

Cause I’m alive ... When you call on me

When I hear you breathe ... I get wings to fly

I feel that I’m alive ... I’m alive

When you reach for me ... Raising spirits high

God knows that … That I’ll be the one

Standing by through ... Good and through

Trying times ... And it’s only begun

I can’t wait for the rest of my life ... When you call on me

When you reach for me ... I get wings to fly

I feel that … When you bless the day

I just drift away ... All my worries die

God knows that I’m alive ... I get wings to fly

God knows that I’m alive

پاییز و پیامش

hura — Wed, 23 Sep 2009 09:59:18 GMT

شهریور هم با همه ی نجابت ساده اش و عطر رمضانش تمام شد و مهربانی ِ مهر از امروز بیداد میکند ... مهر آمد تا به زمین یاد بدهد که به اندازه ی دو رکعت مهر ورزیدن و مهربانی فرصت دارد ...

مهر آمد که یادمان بیندازد که خدا مهربان است و از مهربانیش امانتی به ما بخشیده و در دلهای ما گذاشته که با هم تقسیم کنیم ...

پاییز آمد ... پیام دارد ... شروعش با مهر است ...

خدا هم از همان ازل به تو و من و همبازیان فرشته مان گفت: بیایید ... و ما حلقه زدیم دور خدا ... و خدا اولین معلم ما بود ...

خدا به همه گفت: بیایید اینجا بازیگوشی نکنید؛ گوش کنید ... همه نشستیم ... خدا هدیه ای داشت برای ما ... آن را گذاشت کنار حوضی با فواره های بلند و رفت آنطرفتر ... بعضی هایمان بیشتر برداشتیم و بعضیهایمان کمتر ... خدا زیر چشمی نگاهمان میکرد ...

و خدا گفت : ابتدای این پاییز که به شما میبخشم مهر است ... مبادا گمش کنید ... مبادا روی خاک ببرید و آلوده اش کنید ...
بعضی از ما زود رفتیم و قسمت آخر حرف خدا را نشنیدیم و مهرمان آلوده به خاک شد ... اما بعضی از ما نشستیم روی پاهای خدا و خوب به حرف خدا گوش کردیم ...

خدا به حرفهایش ادامه داد : چیزهای زیادی به شما میبخشم ... یکی از اینها نامش پاییز است ... من این را به شما میخشم ؛ ابتدای این پاییز مهر است ... بگیرید و ببرید؛ خوب نگاهش کنید ... کشف کنید ... و ما همه راهی شدیم برای کشف خیلی چیزها و درک پاییز و مهر ! آمدیم روی زمین که کشف کنیم حکمت خیلی چیزها را و بشویم اشرف مخلوقات ...

من و تو قدر امانت خدا را خوب میدانیم و به شکرانه اش اینجا دو رکعت مهر میخوانیم و تسبیح هفت دانه ای « مهربانی » را هفت بار میگردانیم ...

خدایا

یکبار خواب دیدن تو به تمام عمر میارزد ...
پس نگو ؛ نگو که رویای دور از دسترس خوش نیست
قبول ندارم

گرچه به ظاهر جسم خسته س ...
ولی پلک دریاییست ...
تاب و توانش بیش از اینهاست

دوستت دارم ...
و تاوان آن هر چه باشد ؛ باشد ...
دوستت خواهم داشت
بیشتر از دیروز
باکی ندارم از هیچکس و هر کس که
ترا دارم عزیز

ایستگاه هفتم آسمان

hura — Mon, 14 Sep 2009 23:42:18 GMT

دیده اید یک وقتی کسی را دوست دارید، از حُب فراوانی که به او دارید، باشد یا نباشد؛ نگاهش کنید یا یادش ؛ تفاوتی نمیکند ؛ او همیشه هست ...

اسمش که به زبانتان میاید انگار کلمه ها گم میشوند در بغضتان ... واژه ها پرپر میشوند، حتی در بودن محبوب هم . یادش که میفتید ، چانه اتان میلرزد ... چشمتان پر آب میشود و حتی نمیتوانید نامش بگویید ... که اگر بگویید صدایتان میلرزد ... اصلا انگار دارید خفه میشوید.

میگریید در سکوت ، در سکوتی پنهانی ، که چشمها نبینند ... که هی از شما سوال نکنند چرا و برای چه ... آخر آنوقت باید بگویید برای او ... و او در صدایتان مانده است ؛ در گلویتان . گوشها را محرم نمیدانید ...

حوصله ی نوشتن ندارم ولی شفافم ، زلالم ، مقدسم حالا ...

درست مثل تو که همیشه مقدس ُ زلال ُ شفاف بودی و هستی و خواهی بود ...

حرف از سکوت نبود اما ... چرا سکوت کردی تو ؟

چقدر «نظریه » ی به تو رسیدن دشواره ؛ چقدر «‌ترجمه ‌» ی چشمای تو مشکله ..‌. حساب سکوت تو گاهی که از دستم در میره ؛ ستاره ها به کمکم میان ... همون ستاره ها که تو سبد سبد ریختی توی نگاه من !

آبی شدن هم حکایتیه آسمون من ؛ که توی کلام نمیگنجه ... چقدر برای آبی شدن زیر بارش بی امون ِ بارون ِ غربت ِ زمین خیس شدیم تا تو خط فاصله ها رو بشمری؟

بین من و تو دیواری از نظریه و درد کشیدن ... گمانم کار ، کار مترسکهاست ... کسی پیشتر از اینها گفته بود که مترسکهایی پاسبانی از تو را به دوش میکشند ... مترسکها ! مترسکها با اون فرضیه های ناموزونشون ، من از این مترسکها همیشه ترسیدم ... همیشه حرفهای من تیکه و هزار پاره شد و قسمت شد تا دل ترو ببرند ! ...

خبر ندارن اونجا که عشق تو شروع شد ؛ من مثل بارون ریز ریز شدم ... که این بارون رو تو به من بخشیدی ... مهم هم نیست که ندونن « یوسفی که بوی آسمون میده با چشمای از دریا برگشته مساویه با بی نهایت عشق »

دلخوشم به طعنه های ننه سرما ... دلخوشم به بهونه های آقا گرگه ! که نه از شنل قرمزی میگذره نه از شنگول و منگول !

دلخوشم به اینکه دل من ، دل دیگه ایه ، مال یه جای دیگه و بند زنش هم خوب بند زنیه !

لبام بوی ترانه ی ترو گرفتن از بس زمزمه کردم ...

حالا من موندمُ خیال تو ... اصلا کدوم خیال اومد و رفت که به تو ختم نشد؟ ... اونقدر توی خیالم اومدی که خودم هم آبی شدم درست عین تو ... درست مثل چشمای نجیب ِ تو ...

زخم شفافی روی شیارهای تنفس من افتاده ... زخمی شبیه غزل با طعم سیب ! تمام نفس کشیدنم قسطی شده ... نگران نباش ...

شهادت می‌دم که اگه تو نبودی و اگه سهم کلمه های بزرگ تو مثل آسمون و دریا و مهربونی نبود‌، نه بارونی در کار بود و نه رنگین کمونی ... به من حق بده سهم کلمه های تو رو توی هوای ابری کوچه‌، بین نگاهای منتظر همسایه ها تقسیم کنم‌ و از گلها ؛ گلاب بگیرم ... اینطوری دلمو تسلا میدم ... نگاه کن باز بهونه میگیرم برای از تو نوشتن و گفتن ...

امروز به من حق بده که « شبنم و نمک » رو تکثیر کنم ... گفته بودم که « لیلا زده ها » همیشه سر بزیرند ... نگفته بودم ؟

« دوست دارم از حرفهایم عاشقانه‌ای سبز شود که پر از باران باشد‌، ولی هیچ دلی را به باران نکشاند‌. »

نذر چشمهای غزالی ماریا

hura — Sun, 06 Sep 2009 01:41:18 GMT

عزیزم ماریا ،

« انتظار یعنی سالهای سال شعله ی شمع بنوشیم ... این عین انتظار است. تنها کسی که منتظر است ، می داند پنجره یک بهانه بیشتر نیست ، تا چشم براهیمان را به رخ کسی نکشیم. »

عطر بهار نارنجم ! ببین دستهایم بوی ترانه و غزل گرفته ... گفته بودم که شعر میخوانم تا شاعر شوم ... نه که فکر کنی شاعر شدم، نه ! از بس این دستها کتاب غزل ورق زد رسید به چشمهای غزالی تو ... این آئینه که تو به من بخشیدی لذتی سکر آور دارد ... اینطور نگاهم نکن ! عجیب نیست ماریا ... هیچ چیز در این دنیا عجیب نیست ... این آدمها هستند که گاه عجیب میشوند و آئینه هایشان را میشکنند تا به لیلی های زمینی برسند ... « نه این كه دلم گرفته باشد، نه‌. ولی در دلم تكه‌های غریبی دارد شعله می‌كشد »

حس میکنم مهر از دلم آغاز باریدن میکند و میرسد به سرانگشتانم و بعد به نگاه تو ختم میشود ... تو حق داری بگویی‌: « ‌باران‌، همان دریاست که ایستاده می‌ریزد ‌»‌ ... من حق دارم بگویم باران، همان « آسمان » است که ریز ریز میریزد ... تازگیها اسم آسمان را که میبرم بغض میکنم ماریا ... چانه ام میلرزد ... بیا پیش از اینکه شبنم و نمکمان آسمان را بگیرد همین گوشه بنشینیم ...

... بنشینیم زیر سایه سار آسمان، کنار مریم ها و شقایقها ... زانوهایمان در حلقه‌ی دست‌ها بگیریم و هر دو با هم لقمه برداریم از پونه و ریحان و فکر نکنیم که من پونه آورده ام یا تو ریحان ...

تو از مسیح خودت بگو و من از مسیح خودم ... و در فاصله ی قیام عشق و قنوت شکر، غسل تعمید کنیم و به دعا بنشینیم برای مریم ها و شقایقها ... و بو بکشیم ... شقایقها بو ندارند اما ... بیشتر داغدارند ... نگاه نکن به سرخی گلبرگهای گول زنشان ... داغی در دل دارند در میان آن کبودی که بیا و ببین !

« مسیح من، مثل مسیح تو ، مرا زلال میخواهد ... کوچکی روحم را جریمه میکند ... به جای لذتهای دنیا باید لذت بهجت‌های عمیق را بچشم. باید دیوانه‌ی امر عظیمی باشم ... باید جانم را بدهم تا دنیا اسیرم نكند. باید ... »

عزیزم ، مسیح تو در دسترس من هم هست من او را از کتابش شناختم ... سالها پیش کسی به رسم امانت آن را به من سپرد و دیگر هرگز آن را از من باز پس نگرفت ... نمیدانم او دلش با من مهربان بود یا مسیح تو ، که دلش خواست پیش من بماند ... از آن روز به بعد هر جا گفتم یا علی ... گفتم یا عیسی مسیح ! چه دوست‌داشتنی هستند این دو مرد! آدم دلش می‌خواهد بپرد دستشان را ببوسد. « اینان چراغ بودند ، ناقوس بیداری بودند و جامعه از آن ها داروی خواب می خواست .»

ماریا، یکوقت این حرفها را تخیل شاعرانه نخوانی که بدجور زلزله به جانم میرسد و بعد به سرانگشتانم ... نگو به من « که کلماتم در بساط هیچ عاقلی پیدا نمیشود » ... « لیلا زده » که کلمات عاقلان نمیشناسد، ... اگر چشمهای تو این حرفها را انکار کند، دیگر برای چشمهای مسیحایی تو و لبخند تمشکی ات نمیتوانم بنویسم ... « دیدن انکار در چشمهای دوست زخم بدیست ... نیست؟ » اما این روزها چشم آسمان مرا انکار میکند ... حرفهای بسیاری برای نگفتن هست ... نمیگویم ...

تو حق داری بخندی‌ ماریا ، من حق دارم گریه کنم‌.

من به این باور رسیده ام که « با آدمها نسبت محرمانه ای دارم » این کارم را سخت میکند ، چون آدمها برای این نسبت دنبال بهانه و دلیل میگردند ... اما نامه های سربسته از من سراغ دلیل مهربانی میگیرند ... سوال میکنند از این مهر، از این باران ... من این را تازگیها فهمیده ام که آدمها متعجب از مهربانی میشوند ... « مسیح من ، مثل مسیح تو گفت: برو خوب باش! خدا با خوبان است » عطش داشتم ماریا ... تشنه ی دانستن ... من فکر میکنم « عطش یعنی صبوری » و صبر کردم ... کوچه به کوچه ، خانه به خانه ، پشت هر پرچینی ، انگشت صبوریم « خوبی » نشانم داد که پلاکی از « خوبان » داشت ... مسیح من گفته بود ، خوبان را اینطور میشناسند: ( « آن‌ها بیمارند » ... و آن‌ها بیمار نیستند. می‌گویند « دیوانه‌اند » ... و آن‌ها دیوانه‌ی چیز بزرگی هستند » ) حالا خوب میدانم که خوب بودن جرم عزیزی است ... و تلاش میکنم که همیشه متهم باشم !

مهربانی اتفاق عجیبی نیست ... نگاه کن نازنینم آسمان ، مهربان است ... خورشید و دریا و باران هم مهربانند ... حتی شبنم و نمک هم ... تو حتما به باور شبنم و نمک رسیده ای ، آن هم وقتی که بغضت ، دلش نمیخواهد سکوت کند ...

امشب بوی عجیبی میامد ... زمینی نبود این بو ... گیج شده بودم انگار ... دلم با « آسمان» بود اما «خاک نشین» بودم . حالم را نمی‌فهمیدم ... کتابهایم را آوردم قرآن و انجیل را ... گفتم بیا از پونه ها و ریحانها برای جان گرسنه مان لقمه بگیریم ... خواستم بخوابم نشد. بالشم آهسته خیس شد.

عزیزم ماریا دوست ندارم نام کوچکم بر سنگ باشد و بنویسند که: « تا وقتی بود سرانگشتش بارش مهر داشت » سنگ و آنگونه نوشتن را دوست ندارم ، دوست دارم اسمم روی داغ دل شقایق پرپر شده‌ای باشد و بنویسند که: « آنقدر بارانی بود که حتی آسمان از او میگریخت » ...

یکی از دوستان ممتاز و خوب من در سایت کلوب ، ماریاست ... امضای ماریا زیر این مطلب توی همون سایته ! دلم خواست شما رو هم در این امضا شریک کنم ...

ماریا نوروزی :

عزیز بارانی من، گریه کردم و خندیدم. زیبایی و عشق را باز هم با تو نفس کشیدم. سالهاست که دنبال گمشده ای می گشتم تا همراه من بر سفره عشق بنشیند و با من آسمان را به سرزمین عشق بخواند. آسمان با تو بارید و من با تو گریستم. با نامت یکی گشتم و عشق به خود بالید که تو را دارد. می بینی؟ لیلا زدگی همه گیر شده است!

خاطرات ترک خورده

hura — Mon, 31 Aug 2009 13:39:18 GMT

الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ

ما آدما خیلی بانمکیم ... قصه هامون همه شبیه همدیگه اس. انگاری داریم از روی دست هم تقلب میکنیم. کجا و کِی مچمونو بگیرن خدا میدونه! ...

از همون اول با مُشتای گره کرده میایم روی زمین ، حق اعتراضمون با مشت گره کرده ی کوچولومون همیشه مشخص و واضحه ... هیشکیم بد و بیراه بهمون نمیگه ... چون فکر میکنن ما نمیفهمیم ، کوچولوییم ، با هر ناله و شیونی و خنده ای که میکنیم ، بیشتر قربون صدقه مون میرن ... - آی قربون دستای کوچولوش برم، فداش بشم ، وااای نازی - این حرفای بزرگای اهل زمینه به ما - ،

ناگفته نمونه که هر چی بزرگتر میشیم حق اعتراضمون هم کمتر میشه ...

بیشتریامون عاشق چیپس و پفک و بستنی هستيم ، تو سرمون ميزنن ، نصيحتمون ميکنن که آدم شيم ... اما نميشيم ، درس ميخونيم ... کار پیدا میکنیم ، بعد یهویی بیکار میشیم ... حرف زياد ميزنيم ، کم عمل ميکنيم .. بحث میکنیم ، جدل میکنیم ، وقتی که مودب هستیم یعنی جهان به کام ماست ، شیرین حرف میزنیم ... وقتی که عصبانی میشیم خدا رو هم بنده نیستیم ... عاشق ميشيم - عاقل اما نه - ازدواج ميکنيم بی عشق يا با عشق ، بعد ميبينیم گندی زديم که هر چی ام بيشتر همش ميزنيم فقط بوی لجن ميده - ، کار ميکنيم که پولدار بشيم بعد دوباره پولامونو خرج ميکنيم که بی پول بشيم -

خلاصه بعضیامون خانوم خانوما هستیم و بعضیامونم آقا ... سالار ... با مرام ...