بال ترمه ای پروانه

« دین من، دنیای من »

hura — Fri, 04 Dec 2009 00:33:18 GMT

این همه آشفته حالی، این همه نازک خیالی
ای به دوش افکنده گیسو، از تو دارم، از تو دارم

این غرور و عشق و مستی، خنده بر غوغای هستی
ای سیه چشم و سیه رو، ازتو دارم، از تو دارم

این تو بودی کز ازل، خواندی به من درس وفا را
این تو بودی کاشنا کردی به عشق، این مبتلا را

من که این حاشا نکردم، از غمت پروا نکردم
دین من، دنیای من، از عشق جاویدان تو رونق گرفته
سوز من، سودای من، از نور بی پایان تو رونق گرفته

این همه آشفته حالی، این همه نازک خیالی
ای به دوش افکنده گیسو، از تو دارم، از تو دارم

من، خود، آتشی که مرا داده رنگ فنا میشناسم
من، خود، شیوه نگه چشم مست تو را میشناسم

دیگر ای برگشته مژگان، از نگاهم رو نگردان
دین من، دنیای من، از عشق جاویدان تو رونق گرفته
سوز من، سودای من، از نور بی پایان تو رونق گرفته

این همه آشفته حالی، این همه نازک خیالی
ای به دوش افکنده گیسو، از تو دارم، از تو دارم

« روایت حج از نگاه دکتر شریعتی »

hura — Sat, 28 Nov 2009 01:14:18 GMT

به نام آن ذات بی‌مانندی که مهر را در گلشن حقایق پرورش می‌دهد. ایام، ایام حج است و موسم، موسم ذبح اسماعیل ... ای حاج!

اسماعیل تو کیست؟ چیست؟ نیازی نیست؟ کسی بداند، باید خود بدانی و خدایت، اسماعیل تو ممکن است فرزندت نباشد، تنها پسرت نباشد، زنت، شویت، شغلت، شهرتت، شهوتت، قدرتت، موقعیتت، مقامت ...
من نمی‌دانم، هر چه در چشم تو، جای اسماعیل را در چشم ابراهیم دارد، و اکنون که "آهنگ خدا" کرده‌ای در "منی" ذبح کن. گوسفند را هم از آغاز تو خود انتخاب مکن، بگذار خدا انتخاب نماید، و آن را، بجای اسماعیلت، به تو ارزانی کند. اینچنین است ذبح گوسفند را، به عنوان قربانی، از تو می‌پذیرد، چرا که ذبح گوسفند بجای اسماعیل، "قربانی" و ذبح گوسفند به عنوان گوسفند، " قصابی" است!

حج: یعنی آهنگ، مقصد یعنی حرکت نیز هم. و همه چیز با کندن از خودت، از زندگیت و ازهمه علقه‌هایت آغاز می‌شود، مگر نه که در شهرت ساکنی؟ سکونت، سکون، حج نفی سکون.چیزی که هدفش خودش است یعنی مرگ. حج: جاری شو!
هجرت از " از خانه خویش " به " خانه خدا"،"خانه مردم"! ای برلب‌های دیگران ترانه‌ساز، آهنگ نیستان خویش کن!

موسم: و اکنون هنگام در رسیده است، لحظه دیدار است، ذی حجه است، ماه حج، ماه حرمت. جنگیدن، کینه ورزیدن و ترس. زمین را، مهلت صلح، پرستش و امنیت داده‌اند، خلق با خدا وعده دیدار دارند، صدای ابراهیم را بر پشت زمین نمی‌شنوی؟ و او در خانه‌اش ترا به فریاد می‌خواند، دعوتش را لبیک گوی! پس اکنون که در "دار عمل" هستی خود را برای رحلت به " دار حساب " آماده کن، مردن را تمرین کن، پیش از آنکه بمیری، بمیر.
حج کن!
به میقات رو، و با آنکه ترا آفرید وعده دیدار داری.

احرام در میقات: میقات لحظه شروع نمایش، و پشت صحنه نمایش است و تو که آهنگ خدا کرده‌ای و اکنون به میقات آمده‌ای، باید لباس عوض کنی. لباس! کفن پوش.
رنگ‌ها را همه بشوی!

سپید بپوش، سپید کن، به رنگ همه شو، همه شو، همچون ماری که پوست بیندازد، از"من بودن" خویش بدرآی، مردم شو. ذره‌ای شو، در آمیز با ذره‌ها، قطره‌ای گم در دریا، " نه کسی باش که به میعاد آمده‌ای"، خیس شو که به میقات آمده‌ای " " بمیر پیش از آنکه بمیری " جامه زندگیت را بدرآور، جامه مرگ بر تن کن. اینجا میقات است.

نیت: نیت کن! همچون خرمایی که دانه می‌بندد، ای پوسته، بذر آن"خود آگاهی"را در ضمیرت بکار و خداآگاه شو، خلق آگاه شو، خودآگاه شو. و اکنون انتخاب کن، راه تازه را، سوی تازه را،
کار تازه را، و خود تازه را.

نماز در میقات: ای رحمن! که دوست را می‌نوازی! ای رحیم که آفتاب رحمتت، جز تو دیگر کسی را نخواهم ستود که حمد ویژه توست. نماز میقات! هر قیامش و هر قعودش، پیامی ‌است و پیمانی که از این پس، ای خدای توحید هیچ قیامی‌و هیچ قعودی، جز برای تو و جز به روی تو نخواهد بود.

محرمات: هر چه تو را به یاد می‌آورد، هرچه دیگران را از تو جدا می‌کند، وهرچه نشان می‌دهد تو در زندگی که‌ای؟ چکاره‌ای؟ هر چه یادگار دنیاست، هرچه روزمرگیها را برای تو تداعی می‌کند، هرچه بویی از زندگی پیش از میقات دارد، و هر چه تو را به گذشته مدفونت باز می‌گرداند، مدفون کن. و خدا ترا دعوت کرده است، ندا داده است، که بیا، و اینک تو آمده‌ای، اینک پاسخش را می‌دهی:

لبیک! لبیک اللهم لبیک، ان الحمد والنعمة لک والملک لا شریک لک لبیک!

کعبه: در آستانه مسجدالحرامی، اینک، کعبه در برابرت! یک صحن وسیع و در وسط یک مکعب خالی، ناگهان بر خود می‌لرزی! حیرت، شگفتی، کعبه در زمین، رمزی از خدا در جهان
مصالح بنایش؟ زمینش؟زیورش؟ قطعه‌های سنگ سیاهی که از کوه "عجون" کنار مکه، بریده‌اند و ساده، بی‌هیچ هنری، تکنیکی، تزئینی، برهم نهاده‌اند و همین! و کعبه روبه همه، رو به هیچ، همه جا، و هیچ جا، "همه‌سوئی" یا "بی‌سوئی" خدا!

رمز آن: کعبه! امّا ... شگفتا! کعبه در قسمت غرب، ضمیمه‌ای دارد که شکل آن را تغییرداده‌اند، بدان "جهت" داده است، این چیست؟ دیواره کوتاهی، هلالی شکل، رو به کعبه. نامش؟ حجر اسماعیل! حجر! یعنی چه؟ یعنی دامن! راستی به شکل یک "دامن" است، دامن پیراهن، پیراهن یک زن! آری،
یک زن حبس، یک کنیز! کنیزی سیاه‌پوست، کنیز یک زن، این دامان پیراهن‌ هاجر است، دامانی که اسماعیل را پرورده است، اینجا " خانه ‌هاجر " است و اینجا، خانه خدا، دیوار به دیوار خانه یک کنیز؟ و تمامی‌حج به خاطره‌ی ‌هاجر پیوسته است، و هجرت، بزرگترین عمل، بزرگترین حکم، از نام‌ هاجر مشتق است، پس هجرت؟ کاری‌ هاجروار! و ای مهاجر که آهنگ خدا کرده‌ای، کعبه‌ی خدا است و دامان‌ هاجر!

طواف: آفتابی در میانه و برگردش، هر یک، ستاره‌ای، در فلک خویش، دایره‌وار، برگرد آفتاب به رود بپیوند تا جاودان شوی، تا جریان یابی تا به دریا رسی، چرا ایستاده‌ای؟ ای شبنم؟ در کنار این گرداب مواج خویش آهنگ، که با نظم خویش، نظم خلقت را حکایت می‌کند، به گرداب بپیوند! قدم پیش نه!
حجرالاسود، بیعت: از"رکن حجرالاسود" باید داخل مطاف شوی، از اینجاست که وارد منظومه جهان می‌شوی، حرکت خویش را آغاز می‌کنی،"در مدار" قرار می‌گیری، در مدار خداوند، اما در مسیر خلق! در آغاز باید، حجرالاسود را"مس" کنی. با دست راستت، آن را لمس کنی و بید رنگ خود را به گرداب بسپاری. این"سنگ" رمزی از"دست" است، دست راست، دست کی؟
دست راست خدا. طواف می‌کنی، دیگر خود را بیاد نمی‌آوری، به جای نمی‌آوری، تنها عشق است، جاذبه عشق و تو یک "مجذوب"! از طواف خارج می‌شوی، در پایان هفتمین دور؟ هفت؟ آری! اینجا هفت، شش به علاوه یک نیست، یعنی که طواف من برگرد خدا، و هفت؛ یاد آور"خلقت جهان" است. و اکنون دو رکعت نماز، در مقام ابراهیم. اینجا کجاست؟ مقام ابراهیم، قطعه سنگی با دو رد پا، ردپای ابراهیم، ابراهیم بر روی این سنگ ایستاده و حجرالاسود-سنگ بنای کعبه- را نهاده است. و اکنون جاری شو، سیل شو، بکوب و بروب و بشوی و ...
... بر آی!
حج کن!
و اکنون ابراهیمی ‌شده‌ای!

مقام ابراهیم: اکنون به آن من راستینت رسیده‌ای ... در مقام ابراهیم می‌ایستی، پا جای پای ابراهیم می‌نهی؟ رویاروی خدا قرار می‌گیری، او را نماز می‌بری. ابراهیم‌وار زندگی کن، معمارکعبه‌ی ایمان باش سرزمین خویش را منطقه حرم کن، که در منطقه حرمی‌!

سعی: نماز طواف را، در مقام ابراهیم پایان می‌دهی و آهنگ"سعی"می‌کنی، میان دو کوه صفا و مروه، به فاصله سیصد و اند متر. سعی، تلاش است، حرکتی جستجوگر، دارای هدف، شتافتن، دویدن در طوف، در نقش هاجربودن، و در مقام، در نقش ابراهیم و اسماعیل، هر دو. و اکنون سعی را آغاز می‌کنی، و باز به نقش‌ هاجر برمی‌گردی. هاجر تنها، دوان بر سرکوههای بلند بی‌فریاد! در جستجوی آب! آری آب، آب خوردن! نه آنچه ازعرش می‌بارد، آنچه از زمین می‌جوشد! مادی مادی! همین ماده‌ی سیالی که بر زمین جاری است و زندگی مادی تشنه‌ی آن است، بدن نیازمند آن است، که در تن تو خون می‌شود، که در پستان مادر شیر می‌شود، و در دهان طفل آب است! طواف، روح و دگر هیچ! و سعی، جسم و دگر هیچ! و ناگهان، یکباره معجزه‌آسا!

- به قدرت نیاز و رحمت مهر- زمزمه‌ای! "صدای پای آب"، زمزم!

و تقصیر، پایان عمره: و درپایان هفتمین سعی، بر بلندای مروه، از احرام برون آی، اصلاح کن، جامه‌ی زندگی بپوش، آزاد شو، از مروه، سعی را ترک کن، تنها و تشنه با دستهای خالی، به سراغ اسماعیلت، تنهایی تو به سر آمده است، زمزم، در پای اسماعیل تو می‌جوشد، خلق در پیرامون تو حلقه زده‌اند، و چه می‌بینی؟

ای خسته از"سعی" بر عشق تکیه کن!
ای انسان مسئول! بکوش! که اسماعیل تو تشنه است،
و ای"انسان عاشق" بخواه! که عشق معجزه می‌کند.
گوشت را، بر دیواره قلبت بنه، به نرمی ‌بفشر، زمزمه‌اش را می‌شنوی،
از سنگستان مروه، به سراغ زمزم رو، از آن بیاشام، در آن شستشو کن.
امید آنکه این طواف و این شستوی روحانی نصیب همگی ما گردد .

« ندارم جز زبان ِ دل »

hura — Tue, 24 Nov 2009 08:09:18 GMT

Download now

تفنگت را زمین بگذار
که من بیزارم از دیدار این خونبار ناهنجار
تفنگِ دست تو یعنی زبان آتش و آهن
من اما پیش این اهریمنی ابزار بنیان کن
ندارم جز زبانِ دل - دلی لبریز مهر تو -
تو ای با دوستی دشمن

زبان آتش و آهن
زبان خشم و خونریزی ست
زبان قهر چنگیزی ست
بیا، بنشین، بگو، بشنو سخن، شاید
فروغ آدمیت راه در قلب تو بگشاید

برادر! گر که می خوانی مرا، بنشین برادروار
تفنگت را زمین بگذار
تفنگت را زمین بگذار تا از جسم تو
این دیو انسان کش برون آید

تو از آیین انسانی چه می دانی؟
اگر جان را خدا داده ست
چرا باید تو بستانی؟
چرا باید که با یک لحظه غفلت، این برادر را
به خاک و خون بغلطانی؟

گرفتم در همه احوال حق گویی و حق جویی
و حق با توست
ولی حق را - برادر جان -
به زور این زبان نافهم آتشبار
نباید جست …

اگر این بار شد وجدان خواب آلوده ات بیدار
تفنگت را زمین بگذار

« اخذنی معک »

hura — Thu, 19 Nov 2009 22:01:18 GMT

Download now

نام ترانه: اخذنی معک

ترانه سرا: الیاس ناصر

آهنگساز : طارق ابوجوده

خواننده : فضل شاکر و یارا

کشور: لبنان

اخذنی معک بالجو الحلو ... من را همراه با خودت به دنیایی قشنگ ببر

خلینی معک اسرح یا حلو ... اجازه بده که همراه با تو در عالم خیال غرق شوم ای زیبا

جمالك جمال ... زیبایی و قشنگی تو

جمالك جمال جمالك جمال مش عادی ... زیبایی و قشنگی تو بالاتر از حد تصور است

کلامک کلام ... سخنان و حرفهای تو

كلامک کلام مش عادی ... سخنان و حرفهای تو سخنان ساده ای نیستند

شو بدك دلال ... هر وقت بخواهی من ناز تو را می کشم

على صوت دلال غفینی ... من را همراه با صدای نازنینت به خواب ببر

شو بدك غرام ... اگر از من عشق بخواهی

لیل الغرام هنینی ... من به تو نوید شبی عاشقانه خواهم داد

خیالك خیال ... تصویر و رویای تو

خیالك خیال مش عادی ... تصویر و رویای تو بالاتر از فکر و خیال می باشد

و جاینی بزمان ... تو در زمانی به سراغ من آمده ای

و جاینی بزمان مش عادی ...

تو در زمانی به سراغ من آمده ای که با همه زمانها فرق دارد

توعدنی بأمان ... به من وعده می دهی که باعث آرامش من شوی

توعدنی بامان تلاقینی مكان ...

به من وعده می دهی که باعث راحتی من شوی و من را در جایی ملاقات می کنی

تننسى الزمان و نغنی ... و با همدیگر روزگار را فراموش می کنیم و ترانه ای می خوانیم

امشی معی ساحرنی الحلا ...

با من همراه شو و همراه من بیا ؛ این زیبایی تو باعث افسون من شده است

هالقلب اسمعی عم ینده هلا ...

به ندای قلب من گوش فرا بده که می گوید اکنون و هم اینک

« خدای ماه و ستاره » برای نازنین ستاره و خسروی عزیز *

« سوره ی عشق »

hura — Thu, 19 Nov 2009 17:02:18 GMT

فاطمه، رمز علی بود، علی می داند نام او حرز علی بود، علی می داند

فاطمه، مادر شیعه است، علی می داند دست او بر سر شیعه است، علی می داند

فاطمه، جان علی بود، علی می داند جان به قربان علی بود، علی می داند

فاطمه، عطر و گلاب است، علی می داند شافع روز حساب است، علی می داند

فاطمه، سوره ی عشق است، علی می داند

رمز مستوره ی عشق است، علی می داند

« ماتحسبنیش »

hura — Tue, 17 Nov 2009 22:50:18 GMT

Download now

ماتحسبنیش على ذنب عملته انت یا حبیبى ومتلومنیش ...

حساب و كتابی با من نكن برای گناهی كه تو انجام دادی و من را سرزنش نكن

طول عمرى بخاف انى اجرح یوم احساسك

تمام عمرم ترسم از این بود كه احساست را جریحه دار نكنم

ماتسبنى اعیش انا رافضه ارجعلك بعد خیانتك لیا مافیش

چرا من را رها نمی كنی تا زندگی كنم ، من نمیخواهم برای تو برگردم ،

بعد از این خیانت تو نسبت به من شدنی نیست

عمرى ماشكیت لو حتى ثوانی فى اخلاصك

در زندگیم حتی لحظاتی هم به اخلاص تو شك نكردم

یاما قولت علیك ان انت انانى مابتفكرش الا فى روحك

من درباره ی تو خیلی گفتم كه تو خودخواهی و به جز به خودت به چیز دیگری فكر نمی كنی

بتقولى عایش لك و انت عایش بس لروحك

میگویی برای تو زنده ام ولی تو فقط برای خودت زنده ای

انت شوفت عینیك و كمان بتكدب عینى وجاى تقول حكایات

تو به چشم خودت دیدی و جلوی چشمان من میگویی

وجود ندارد و میگویی این حرف ها چیست

( انكار میكنی در حالی كه خودت كاملا باخبری )

كل ما اقربلك تبعدنی عنك مسافات

هر موقع می خواهم به تو نزدیك بشوم، من را از خودت فاصله های زیادی دور می كنی

« منك لله ... پناه بر خدا »

منك لله قلبى بیتألم من جوه من اللى انا حساه

پناه بر خدا (از دست تو) ، قلبم از درون ناراحت است، از آنچه من آن را حس می كنم

ماشیه ومش شایفه انا قدامى ولا حوالیا

می روم و نمی بینم چه چیز جلوی من و چه چیز دور و بر من است

بقى سهل علیك انك تجرحنى وتظلمنى انا هونت علیك

بر تو آسان شده كه به من ظلم میكنی و من را جریحه دار می كنی

من برای تو دیگر ارزشی ندارم

كان نفسى تجرب احساسى صعب علیا

این احساساتی كه من تجربه می كنم برای من هم سخت است

« مادر یعنی ... »

hura — Fri, 13 Nov 2009 10:17:18 GMT

با یک خودخواهی عظیم مادرانه

مادر یعنی پدر، یعنی خواهر، یعنی برادر، مادر یعنی دوست بی منت ...

مادر یعنی لبخند از سر ذوق، مادر یعنی گریه از سر شوق ...

مادر یعنی لیلی، یعنی مجنون، مادر یعنی لبی خموشُ دلی پر خون ...

مادر یعنی آشپز، رختشو، مادر یعنی خیاط، کنیز پر تلاش و معصوم، مادر یعنی سلطان بانوی خانه ...

مادر یعنی متهم به مهر مدام، یعنی قاضی عادل، مادر یعنی وکیل بی حقوق ...

مادر یعنی طبیب بی ادعا، یعنی پرستار بی لباس، مادر یعنی پلیس وجدان ...

مادر یعنی معلم، یعنی مشاور، یعنی روانشناس، مادر یعنی شاگردی صبور ...

مادر یعنی نوش کننده ی زهر و عسل، مادر یعنی سازنده ی کندوی عسل ...

مادر یعنی گوش دادن به حرفهای بچه گانه، مادر یعنی صبور، صبور، صبور، در مقام مادرانه ...

مادر یعنی همه ی « ما » « در » آئینه ی زلال و تمام قد ِ مادر، پیدا ...

« مناجات »

hura — Mon, 09 Nov 2009 01:46:18 GMT

Download

دلا امشب سفر دارم / چه سودائی به سر دارم /
حكایتهای پر شرر دارم / چه بزمی با تو تا سحر دارم

به پرواز آسمان عشق / چه خوش رنگین بال و پر دارم
به صحرای بیكران عشق/ سفرهای پر خطر دارم

نمی ترسم از فتنه طوفان / دلی چون دریای خزر دارم
به بی تابی قلب عاشق را / پیامی از شمس و قمر دارم

دلا امشب سفر دارم / چه سودائی به سر دارم
حكایتهای پر شرر دارم / چه بزمی با تو تا سحر دارم

من امشب با خدای خود مناجاتی دگر دارم / نیایشها به درگاهش ازین شور و شرر دارم

ز لطف بیكران او تشكر ها كنم اما / شكایتها به درگاهش ز سودای بشر دارم

« شال بابا سبز است »

hura — Fri, 30 Oct 2009 01:39:18 GMT

" به حرم رهم ندادن " که "تو در برون چه کردی که درون خانه آیی"؟

دلم بازم سوخت آقا ... دلمُ سوزوندن آقا ... گفتن این جاها یه مرامی میخواد که تو نداری ... همونجا نشستم! پشت در ... گفتم وصف العیش نصف العیش! همین که بو بیاد ، بوی حرمت بسه ... اما از مشهد تا تهران ... وای چقدر راهه ! آدما هی اومدن سیخونک زدن که داریم میریم ... بغضم گرفت! نه که حسودیم بشه ها ... نه ! دلم بیشتر پر کشید . پشت در ...انگاری خوابم برد.

ولوله ای شد انگار ... صدای آدما می پیچه تو گوشم ... آقا ... آقا ... چی شده ؟ بلند شم ؟ بشینم ؟ میترسم بلند شم ... میترسم این آدمای با مرام بگیرن منو بندازن اونور. سرم ُ میندازم پایین ... من یه مورچه م ... له میشم زیر پای آدم بزرگا ...

دلم میگه چیکار کنیم؟ ... میگم: صبوری ... صبوری! ببین من منتظرم ! ... دلم میگه: پس منم منتظرم ...

دل من اندازه ی دل یه مورچه س ... اگه با دنیای آدم بزرگا حسابش کنیم ؛ دل من اندازه ی دختر بچه های 4 ساله س ... گریه شم مثل اوناس!

بهش میگم : بسه دیگه اگه اینطوری بسوزی اونوقت من میشم بی دل!

دلم میگه : نیگا کن هر کسی از هر سویی به شتاب ... میل دلبر داره !

نگاه میکنم هیچکس نمونده باقی ! انگاری همه ی با مراما رفتن! همه جا ساکت شده ... نکنه اون موقع که هی آقا رو صدا میکردن ... آقا اومده بوده اونام شال آقا رو گرفتن و باهاش رفتن !

دلم میگه : دیدی حالا هی میگی صبوری کن ! ( غم عالم ریخته تو دلم ! دلم شده قد کوه ! انگاری داره میترکه از غصه! ) دستام و مشت میکنم میکوبم به در ... آقا آقا ... صدای من توی های های دلم ؛ گم میشه ... میگم : رام نمیدین آقا ؟ برم ؟ چشم ! خب میرم ! خب خیلیا گفتن که جای من نیست ! اما من اومدم ... گفتم شاید ... زیر لب زمزمه میکنم:

آمده ام که سر نهم عشق ترا به سر برم

گرتو بگوییم که نی ... نی شکنم شکر برم

اگه به من بگین نه ! اون نه رو هم مثل نی شکر سر دستم میبرم ... میبرم ُ ازش شکر در میارم ... مهم اینه که شما به من گفتید نه ...

دست ادب من کجاس پس ؟ میبینم روی قلب من مودب و به احترام ؛ منتظر مونده به امیدی که این درو باز کنن! میبینم هر تپش قلبم میگه : آقا میون هر تپش با تپش بعدی یه عالمه حرف نگفته با آقا ! بعد دوباره از سر ؛ به تپش که میرسن وا میسن و دوباره تپشا میگن آقا!

زیر لب نجوا میکنم : سلام به مشهد تو ... به حرم تو ... بیاین آقا من اومدم قلبم و بدم و برم ! ای وای من بی مرامم ! دلم که نیست!

انگاری دل ِ این در ِ حرم به رحم میاد. صدایی میکنه و باز میشه ؛ میگه : بیا ...

پس چرا من میلرزم انقدر؟ دل من دست میشکه به دیوارا و درا ... دلم ذوق کرده اصلا صبوری نداره، میگه :

سلام آقا ... سلام ... خوبی آقا؟ قربونت بشم ! قربون مهربونیت بشم ! قربون حرفات بشم ! قربون مامانت بشم ! قربون بابات بشم ! اصلا میدونی چیه آقا ؟ گفتن کلاغا رو راه نمیدن ! گفتم: خب میرم پر و بالم و تو گچ سفید میکنم ! رفتم این کار و کردماااا ... هیچ کاری نتونستم بکنم با این صدای غار غاری م ! آره آقا جونم گفتم یواشکی بیام بشینم پیش این کفترا ...

شدم اندازه ی دل کفترای حرمت آقا! نه ... کوچولوتر شده بودم ... از دل اونا هم کوچولوتر! شده بودم قد دل مورچه ... اصلا داشتم تموم میشدم آقا. گفتم حرم آقا کلاغ و کفتر که نداره ! خودم و زدم به دریا و اومدم ... گفتم آقا کرامت داره ... آقا مهربونه ... وقتی آقا به دل یه آهو نظر داره ...

دل من همینجوری داره میگه ! به درا و دیوارا دست میکشه و میره جلو ! بویی میاد. سرمو چپ و راست میچرخونم ... زبون من کو ؟

دلم میگه : آقا جان ... صدایی در من آمیخت : جان ِ آقا ...

مثل دختر بچه ی پا برهنه ی یتیمی که در جستجوی بابا بوده ! حالا ناز چشمای همون دختر و صفای دست بابا. اما چه جای نگاه کردن به آقا ! سرمو میندازم پایین! مثل همیشه با انگشتام بازی میکنم !

دلم میگه: ای کاش میشد از شما نوشت آقا ... ای کاش میشد به شما بگم بابا ...

گفتند : بنویس دختر جان ؛ بنویس! ...

و من حالا مینویسم:

بابا شال دارد

شال بابا سبز است .

« ... »

hura — Sun, 25 Oct 2009 08:43:18 GMT

" با آن که آفریده شدست از جنون سرم ؛

تندیسی از سکوت و صبوریست پیکرم ؛

دارند سادگی مرا داد می زنند ؛

تصویر تار آینه های برابرم ... "